همانطور که بیان شد، پلیمرها به عنوان موادی که از واحدهای کوچکتر به نام مونومرها تشکیل شده و طی واکنش‌های شیمیایی با یکدیگر متصل می‌شوند، به دو دسته اساسی تقسیم می‌شوند. این دو دسته پلیمرها شامل پلیمرهای طبیعی و پلیمرهای مصنوعی می‌باشند.

مستربچ به عنوان یک آمیزه غلیظ از سه عنصر اصلی تشکیل شده است: پلیمر پایه، افزودنی‌ها، و عامل سازگار کننده. پلیمر پایه، معمولاً از انواع اتیلن وینیل استات، پلی اتیلن، پلی پروپن، پلی استایرن یا دیگر پلیمرهای خاص استفاده می‌شود و باید مشابه پلاستیک کاربردی در تزریق پلاستیک باشد.

با اضافه کردن افزودنی‌ها به پلیمر پایه، خواص مکانیکی و ظاهری پلیمر بهبود می‌یابد. این افزودنی‌ها می‌توانند شامل پیگمنت‌ها، بهبود دهنده‌های خاص، و پرکننده‌ها باشند. عامل سازگار کننده نیز جهت افزایش سازگاری افزودنی‌ها با پلیمر پایه به کار می‌رود.

مستربچ‌ها دارای کاربردهای متنوعی هستند. برای مثال، مستربچ‌های افزودنی در تولید لوازم پزشکی به عنوان یک کاربرد گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند. در تولید سرنگ‌ها، افزودنی‌ها باعث کاهش اصطکاک و افزایش لغزندگی می‌شوند. همچنین، در تولید فیلم‌های پلیمری، مستربچ‌های آنتی بلاک باعث کاهش چسبندگی سطوح فیلم می‌شوند.

انواع مختلف مستربچ شامل مستربچ‌های رنگی، افزودنی و پرکننده هستند. از مستربچ‌های آنتی‌استاتیک در جلوگیری از جذب گرد و غبار در سطح محصولات استفاده می‌شود. همچنین، مستربچ‌های حاوی آنتی‌اکسیدان جهت افزایش مقاومت و پایداری مواد پلیمری مورد استفاده قرار می‌گیرند.

مستربچ‌ها به عنوان راهکارهای موثر در بهبود خواص پلیمرها و ایجاد ویژگی‌های خاص در محصولات نهایی تأثیرگذار هستند.

ترموپلاستیک‌ها که به نام گرمانرم‌ها هم شناخته می‌شوند، در مقابل حرارت ذوب می‌شوند و می‌توانند بارها تغییر شکل داده و بازیابی شوند. در مقابل، ترموست‌ها که به نام گرماسخت‌ها هم شناخته می‌شوند، دارای نقطه ذوب بالاتری هستند و در برابر حرارت ذوب نمی‌شوند. این دسته‌بندی به تفکیک پلیمرها و ویژگی‌های حرارتی آنها کمک می‌کند و در تولید محصولات پلیمری و فرآوری آنها تأثیرگذار است.